منو ببخشید...من اشتباه کردمبابام گريه میکرد... مادرم گريه میکرد ...خواهر و برادرام....صبح عاشورا، زنجيرو برداشتم و پيرهن مشکي رو پوشيدم و رفتم سمت حسینیه محلمونتو حسينيه که رفتم، ميشناختند، ميدونستند من هيچوقت اينجاها نميومدم...همه یه جوری نگام میکردن..!سرپرست هيئت آدم مسنیهآمد و پيشونيمو بوسيد و بغلم کرد و گفت رضاجان خوش آمدي، منت سر ما گذاشتي منم خجالت میکشیدم آخه یه عمر باعث اذیت و آزار مردم اون محله بودم...رفتم تو دسته وهي زنجير ميزدم و به ياد اون سيلي هايي که به مهدي زده بودم گريه ميکردمهي زنجير ميزدم به ياد کتکايي که با گناهانم به امام زمان زدم گريه ميکردمجلسه که تمام شد، نهارو که خورديم، سرپرست هيئت منو صدا زد گفت: رضاجان میای کربلا؟ گفتم : کربلا؟!! من؟!!! من پول ندارم!!!گفت نوکرتم، پول یعنی چی؟ خودم میبرمتهنوز ماه صفر تموم نشده بود دیدم بین الحرمینم زدم تو صورتم گفتم حسین جان میخوای با دل من چکار کنی؟زهراجان من یه شب تو عمرم به تو اعتماد کردم، کربلاییم کردی؟ بیبی جان من یه عمر زیر بار گناه مرده بودم تو زنده ام کردی؟اومدم ضریح آقا رو گرفتم، ضریح امام حسینو، گریه کردم، داد میز

+ ای کاش هیچ وقت برنمی گشتم....کل دنیا یک طرف بین الحرمین هم یک طرف

+ گاهی گذشت زمان داشتن معرفت بعضی ها رو نشون میده...